హిందీ భాష
హిందీ ప్రజలు గుజరాతీయుల ఆధిపత్యాన్ని నిరసిస్తున్నారేమోననే భయంతో బిజెపి ఇప్పుడు ఈ హిందీ భాష వివాదము ను లేవనెత్తుతున్నట్లు కనబడుతోంది. అలా వారిని మభ్యపెట్టి వచ్చే ఎన్నికల్లో విజయం సాధించవచ్చని వారు భావించవచ్చు.
దేశంలోని అసలు సమస్యల నుండి ప్రజల దృష్టిని మళ్లించడానికి ఇది కూడా ఉపయోగపడుతుంది. (हिंदी भाषा का विवाद)
ప్రధాన విషయం ఏమిటంటే, హిందీ కేంద్ర స్థాయిలో అధికార భాషగా ఉంది. హిందీతో పాటు ఇంగ్లీష్ కూడా అధికార భాషగా ఉంది. మరో ముఖ్యమైన విషయం ఏమిటంటే, మన రాజ్యాంగం 22 భాషలను జాతీయ భాషలుగా గుర్తించింది. ప్రతి రాష్ట్రానికి ఆ రాష్ట్రానికి ప్రత్యేక రాష్ట్ర భాష ఉంటుంది. హిందీయేతర భాషల వారికి హిందీని పాఠశాలలో బలవంతంగా నేర్పించాలని కేంద్ర ప్రభుత్వం తీసుకునే నిర్ణయాన్ని ఇతర భాషల వారు వ్యతిరేకిస్తున్నారు. ఎందుకంటే, ఇతర భాషల వారు ఇది తమ సంస్కృతిపై హిందీ చేస్తున్న దాడిగా భావిస్తున్నారు.
ఒక దేశానికి ఒక భాష అనే నినాదం 100 సంవత్సరాల క్రితం యూరోప్ లోని వివిధ రాజ్యాల పునర్వ్యవస్థీకరణ సమయంలో ఉపయోగించబడింది. ఆ సమయంలో పాత రాజ్యాల విచ్ఛిన్నత తరువాత అచట భాషా ప్రయుక్త దేశాలు ఏర్పడినవి. అయితే, భారతదేశం యూరప్కు భిన్నమైన దేశం. జవహర్లాల్ మరియు ఆయన సహాయకులు భారతదేశాన్ని మతాతీతంగా, భాషాతీతంగా, సాంస్కృతికంగా ఒక ఐక్య దేశంగా రూపొందించారు. 1953 లో ఆంధ్ర ప్రదేశ్ రాష్ట్రం ఏర్పడిన తరువాత, అదే సూత్రాన్ని అనుసరించి 1956 లో భారతదేశంలో భాషా ప్రయుక్త రాష్ట్రాలు ఏర్పడ్డాయి.
షా గారు హిందీయేతర భారతీయులపై హిందీని బలవంతంగా అమలు చేయాలని అనుకుంటే, ఈ ప్రాజెక్టును మొదట గుజరాత్ మరియు మహారాష్ట్ర రాష్ట్రాలలో పరీక్షించి, తరువాత మిగతా రాష్ట్రాలలో అమలు చేయడం మంచిది. అక్కడ ఏర్పడే సమస్యలను అనుభవంగా తీసుకుని, మిగతా ప్రాంతాలలో తరువాత అమలు చేయవచ్చు. అయితే, అక్కడ విజయవంతం కావడం కష్టమని నేను భావిస్తున్నాను.
ఈ భాషా వివాదం దేశానికి ఎంత నష్టం కలిగిస్తుందో వారు ఆలోచిస్తున్నట్లు కనిపించడం లేదు.
భారతదేశంలో హిందీయేతర ప్రజలు అండమాన్ గిరిజనుల మాదిరిగా తమకు స్వంత భాష లేకుండా జీవించడం లేదు.
భారతదేశంలోని ప్రతి భాషా ప్రజలకు వారి సాంస్కృతిక వారసత్వం ఉంది.
హిందీ భాషను అభివృద్ధి చేయడానికి తమ గుర్తింపును కోల్పోవడానికి ఎవరూ సిద్ధంగా లేరు.
భారతదేశంలో సుమారు 9 కోట్ల తెలుగు మాట్లాడేవారు మరియు 9 కోట్ల బెంగాలీలు ఉన్నారు.
(నాకు వేరొక వెబ్ సైట్ కూడా ఉందని తెలియజేయుటకు సంతసించు చున్నాను. ఆ వెబ్ సైట్ లో భారతీయ హిందు సంస్కృతి, హిందూ సనాతన ధర్మము, వేద సూక్తములు, మొదలైన అంశములపై వ్యాసములు గలవు. ఆ వెబ్ సైట్ ను కూడా సందర్శించి సదరు వ్యాసములను చదివి ఆకళింపు చేసుకుని మీ అభిప్రాయములు తెలియ జేయవలెను.)
7 కోట్ల 30 లక్షల మరాఠీలు, 5 కోట్ల గుజరాతీ ప్రజలు, 4 కోట్ల రాజస్థానీ ప్రజలు, 4 కోట్ల కన్నడ ప్రజలు, 7 కోట్ల తమిళులు భారతదేశంలో నివసిస్తున్నారు. ప్రతి భాషకు కనీసం 2000 సంవత్సరాల చరిత్ర ఉంది.
భారతదేశంలో హిందీ భాష మాట్లాడే వ్యక్తులు అత్యధికంగా ఉన్నారని చెప్పడం సరైనది కాదు. ఉత్తరప్రదేశ్లో మొత్తం 20 కోట్లు, బీహార్లో 10 కోట్లు, మధ్యప్రదేశ్లో 7.30 కోట్లు, హర్యానాలో 2.50 కోట్లు, రాజస్థాన్లో 6.80 కోట్లు జనాభా ఉంది. ఈ రాష్ట్రాలలోని ప్రజలందరినీ హిందీ మాట్లాడేవారిగా పరిగణించడం తప్పు. వారంతా హిందీ మాట్లాడరు. వాస్తవానికి, వీరిని హిందీ భాష మాట్లాడేవారిగా పరిగణించడం అన్యాయంగా ఉంది. వారికి తమ స్వంత ప్రాంతీయ భాషలు ఉన్నాయి. ఉదాహరణకు, అవధి భాషను 4 కోట్ల మంది, మైథిలిని 3.80 కోట్ల మంది, భోజ్పురిని 4 కోట్లు, మగధిని 1.40 కోట్లు, హర్యాన్విని 2 కోట్ల మంది మాట్లాడుతారు. రాజస్థాన్లోని 6.80 కోట్ల జనాభాలో 5 కోట్ల మంది రాజస్థానీ భాష మాట్లాడుతారు.
(యూ ట్యూబ్ చానల్ లో నా ఈ వీడియోలను వీక్షించండి: River Saraswati, సరస్వతి నది ఆచూకీ, Birth place of Hanuman, Location of Brahmavarta, బ్రహ్మావర్తము, Aryanism, ఆర్యజాతి వాదము. )
ఈ భాషా వివాదం దేశానికి ఎంత నష్టం కలిగిస్తుందో వారు ఆలోచించడం లేదు. భారతదేశంలో హిందీయేతర ప్రజలు అండమాన్ గిరిజనుల మాదిరిగా తమకు స్వంత భాష లేకుండా జీవించడం లేదు. భారతదేశంలోని ప్రతి భాషా ప్రజలకు వారి సాంస్కృతిక వారసత్వం ఉంది. హిందీ భాషను అభివృద్ధి చేయడానికి తమ గుర్తింపును కోల్పోవడానికి ఎవరూ సిద్ధంగా లేరు. భారతదేశంలో సుమారు 9 కోట్ల తెలుగు, 9 కోట్ల బెంగాలీ ప్రజలు ఉన్నారు.
7 కోట్ల 30 లక్షల మరాఠీలు, 5 కోట్ల గుజరాతీ, 4 కోట్ల రాజస్థానీ, 4 కోట్ల కన్నడ, 7 కోట్ల తమిళులు భారతదేశంలో నివసిస్తున్నారు. ప్రతి భాషకు కనీసం 2000 సంవత్సరాల చరిత్ర ఉంది.
భారతదేశంలో హిందీ భాష మాట్లాడే వ్యక్తులు అత్యధికంగా ఉన్నారని చెప్పడం సరైనది కాదు. ఉత్తరప్రదేశ్లో మొత్తం 20 కోట్లు, బీహార్లో 10 కోట్లు, మధ్యప్రదేశ్లో 7.30 కోట్లు, హర్యానాలో 2.50 కోట్లు, రాజస్థాన్లో 6.80 కోట్లు జనాభా ఉంది. ఈ రాష్ట్రాలలోని ప్రజలందరినీ హిందీ మాట్లాడేవారిగా పరిగణించడం తప్పు. వారంతా హిందీ మాట్లాడరు. వాస్తవానికి, వీరిని హిందీ భాష మాట్లాడేవారిగా చేర్చడం అన్యాయంగా ఉంది. వారికి తమ స్వంత ప్రాంతీయ భాషలు ఉన్నాయి. ఉదాహరణకు, అవధి భాషను 4 కోట్ల మంది, మైథిలిని 3.80 కోట్ల మంది, భోజ్పురిని 4 కోట్లు, మగధిని 1.40 కోట్లు, హర్యన్విని 2 కోట్ల మంది మాట్లాడుతారు. రాజస్థాన్లోని 6.80 కోట్ల జనాభాలో 5 కోట్ల మంది రాజస్థానీ భాష మాట్లాడుతారు.
వాస్తవానికి రాజ్యాంగ రచనా సభ నిర్వహించిన ఓటింగ్ లో హిందీ ఒక్క ఓటు మెజారిటీతో అధికార భాషగా స్థానం పొందింది. హిందీకి పోటీగా నిలిచిన భాష తెలుగు కాదు, బంగాలీ కాదు, అది హిందుస్తానీ. భారతదేశంలో ప్రస్తుతం 22 జాతీయ భాషలు ఉన్నాయి. హిందీ అధికారిక భాషగా ఉంది. ప్రతి రాష్ట్రానికి, ఆ రాష్ట్రంలో వారి వారి అధికారిక భాషలు ఉన్నాయి. ఉదాహరణకు, బెంగాలీ పశ్చిమ బెంగాల్ రాష్ట్రంలో అధికారిక భాషగా ఉంది. పంజాబీ పంజాబ్ రాష్ట్రానికి చెందిన అధికారిక భాష.
స్విట్జర్లాండ్ యొక్క నమూనాను అనుసరించడం ద్వారా ఈ భాషా సమస్యను త్వరగా పరిష్కరించగలమని నా అభిప్రాయం. మొత్తం 22 జాతీయ భాషలను భారతదేశం అధికారిక భాషలుగా ప్రకటించవచ్చు. మనం కంప్యూటర్ యుగంలో ఉన్నాము. కంప్యూటర్లను ఉపయోగించడం ద్వారా అధిక సంఖ్యలో అధికారిక భాషల పాలన వ్యవస్థను సులభంగా మార్చవచ్చు.
తెలుగు భాష భారతదేశంలో అత్యధిక జనాభా మాట్లాడే భాషగా ఉంది. 90 మిలియన్ల మంది తెలుగును మాట్లాడుతారు. ఆంధ్ర మరియు తెలంగాణ ప్రాంతాలతో పాటు, దక్షిణ భారతదేశంలోని ఇతర రాష్ట్రాల ప్రజలు కూడా తెలుగును అర్థం చేసుకుంటారు మరియు మాట్లాడుతారు. బీహార్, బెంగాల్ ప్రాంతాలు కూడా తెలుగును బాగా అర్థం చేసుకుంటాయి. దక్షిణ భారత రాష్ట్రాలు హిందీని వ్యతిరేకిస్తున్నాయి. దక్షిణాదిలో తెలుగు అత్యంత ప్రియమైన భాషగా ఉంది. తెలుగును అధికార భాషగా ప్రకటిస్తే, ఒకే భాష ఒకే దేశం సమస్యను కూడా పరిష్కరించవచ్చు.
హిందీకి ప్రత్యేకమైన లిపి లేదు. హిందీ దేవనాగరి లిపిని అనుసరిస్తుంది. తెలుగు లిపి ప్రపంచంలో అత్యంత అభివృద్ధి చెందిన లిపిగా గుర్తించబడింది. అందువల్ల, హిందీ భాషకు తెలుగు లిపిని స్వీకరించడానికి హిందీ భాషావాదులు అంగీకరిస్తే మంచిది.
భాష ప్రజల సంస్కృతిని ప్రతిబింబిస్తుంది. భారతదేశం బహుభాషా మరియు బహుళ-మత గుణములు కలిగిన ఒక ప్రసిద్ధ దేశం. భారతదేశం 70 సంవత్సరాలకు పైగా ఒక దేశంగా కొనసాగుతోంది, ఎందుకంటే దాని రాజ్యాంగం ఏ భాషా లేదా మతపరమైన మౌలికాలకు బానిస కాదు. అటువంటి శక్తివంతమైన రాజ్యాంగాన్ని అందించిన జవహర్లాల్ నెహ్రూ మరియు ఆయన సహాయకులకు కృతజ్ఞతలు. భారతదేశం ఇలాగే అభివృద్ధి చెందాలని ఆశిద్దాం.